Najbardziej znanym nam gatunkiem skąposzczetów jest dżdżownica. Jej rozwój polega na tym, że z zapłodnionych komórek jajowych wykluwają się młode osobniki, podobne do osobników dorosłych. Ciało dżdżownicy pokrywa nabłonek, na którym znajduje się oskórek, chroniący ciało zwierzęcia przed uszkodzeniami. W nabłonku znajdują się komórki gruczołowe, które wydzielają bezbarwną i lepką substancję nazywaną śluzem. Owy śluz wspomaga wymianę gazową, ponieważ rozpuszcza się w nim tlen oraz zmniejsza tarcie o podłoże podczas ruchu. Dżdżownice nie posiadają oczu, gdyż nie są one im potrzebne, dlatego że światło nie dociera w głąb gleby. Jednak dzięki obecności w nabłonku komórek światłoczułych orientują się, czy jest ciemno, czy jasno. Lądowe, wolno żyjące pierścienice, na przkład dżdżownica, mają szczecinki - sztywne, włoskowate struktury na prawie każdym segmencie ciała. Dżdżownice są saprotropami, oznacza to, że odżywiają się obumarłymi szczątkami, głównie pochodzenia roślinnego.

Dżdżownice poruszają się poprzez wydłużanie i skracanie poszczególnych segmentów i odpychanie się od podłoża za pomocą szczecinek. Szczecinki umożliwiają dżdżownicy wydostanie się na powierzchnię gleby oraz utrudniają wydobycie dżdzownicy z ziemi przez mięsożerne zwierzęta. Wydłużanie i skracanie segmentów jest możliwe przez skurcz mięśni wywołanych odpowiednim bodźcem nerwowym.